Lütfen bekleyin.. Lütfen bekleyin..
Bugün yeryüzünde birçok dil yasaklar yüzünden kayboldu veya kaybolmayla yüz yüze kaldı.
Yeri geldiğinde “Anadil Haktır” naraları atanlar Sözkonusu Kürtçe olunca nede çabuk çark ediyorlar.
Bu yıl kutlanan ‘21 Şubat Dünya Anadil Günü’ vesilesiyle çeşitli etkinlikler düzenleniyor.
Özellikle bu günün önemine değinen basın açıklamaları yapılıyor. Anadilin önemine değiniliyor.
Ancak şu an Kürtçe dili üzerinde ne yazık ki yasaklar hala tam manasıyla kalkmış değil.
Bugüne binaen Ak Parti İl başkanı Diyaettin Uçar’ın yatığı basın açıklaması dikkatimi çekti.
O kadar güzel şeyler söylüyor ki Uçar, bir de ülkeyi yönetenler yani il başkanı olduğu parti yöneticileri duysa söylediklerini.
Bakın neler söylüyor Diyaettin uçar; “Dilin ölümü, kültürel ölümün belirtisidir. Bir dilin ölmesiyle, bir yaşam biçimi ortadan kalkar. Dillerin yazgıları, konuşulmalarına bağlıdır. Dünyada 100 dilli dünya nüfusunun yüzde 90’ı konuşuyor oysa dünyada konuşulan 6 bin dil var. Böyle olunca az konuşulan, küçük diller öldürülüyor. Küçük dilleri öldürmememiz, korumamız lazım. UNESCO raporuna göre ülkemizde 18 dil, dünyada ise 2 bin 473 dil, kaybolmaya yüz tutmuş durumda. Tabii ki kültürler de ne yazık ki dillerle beraber kayboluyor.
AK Parti iktidarından önce diller öldürüldü, insanlar öldü, yaşamlar kayboldu. Kültürler yok oldu. Ama AK Parti iktidarından sonra anadil ne olursa olsun insanların kendi dilleriyle devletin okulunda öğrenim göreceği alanlar oluşturduk. Bir dil bir dünya dedik. Bir dil bir yaşam dedik. Bir dil bir medeniyet, bir kültür dedik. Bu ülkede yıllarca akla hayale gelmeyecek yasaklar uygulandı. Bunlardan birisi de hiç şüphesiz anadil tabusuydu. Bırakın anadilde öğrenimi, birkaç kelime konuştuğu, aşka dair bir şarkı, kardeşliğe dair bir şiir veya yuvasına ateş düştüğü zaman kalpten gelen bir ağıt yaktığı için insanlar hapislere atıldılar. Ama hamd olsun ki tıpkı diğer yasaklar gibi AK Parti iktidarıyla o karanlık günler ve insanlık hakkını, onurunu çiğneyen yasaklar da tarihe karıştı. Dünya, anadilin önemine 2000 yılında vardı ve 2000 yılından beri “Dünya Anadili Günü” kutlanıyor. Oysa ki AK Partimiz de aynı yıllarda bunun mücadelesini vermeye başladı ve nihayet bu güne gelindi. Şimdi herkes istediği dili konuşmakta, özel okullarda evladına bunun eğitimini aldırabilmekte. Bu ülkedeki yasakları, karanlıkları biz aydınlığımızla bugünlere getirdik. Dinleri, dilleri, ırkları, mezhepleri ayrıştıran değil; bir arada tutan, farklı renklerin ve seslerin ahenk içinde olduğu bir dünyanın adımını attık. Dillerin siyaseti olmaz. Kimse dil üzerinden kültür üzerinden siyaset ve politika yapmasın. Yapanlar da unutmasın ki halkımız tribünlere oynayanları iyi bilir.”
Uçar iktidarları döneminde dil üzerindeki yasakların kalktığını belirtiyor ve anlatıyor. Ama tam da bu sırada Kürtçe eğitim veren okulların kapılarına ne yazık ki kilit vuruldu.
Diyarbakır’ın Kayapınar ilçesinde 5 Ekim 2015’te 60 öğrenciyle Kürtçe eğitim vermeye başlayan Dıbıstana Seretayi ya Ali Erel, valilik tarafından kapatıldı.
Valilikten gelen yetkililer, okulun, “Kürtçe ilkokul işlevi” gördüğü gerekçesiyle kapıya mühür vurarak kapattı.
Halkların Demokratik Partisi (HDP) Diyarbakır Milletvekili İmam Taşçıer, KÜRDİ-DER yöneticileri, Ehmedê Xanê Dil Akademisi yöneticileri, yaptıkları basın açıklamasıyla okulun kapatılmasını protesto etti.
Açıklama yapan Taşcıer, ülkede 25 milyon Kürt yaşamasına rağmen devletin Kürt halkının kendi ana dilinde eğitim görmesine izin vermediğini belirterek, 12 Eylül darbesinde cezaevlerinde çocuklarıyla Kürtçe konuşmaya izin vermeyen zihniyetin bugün Kürt çocuklarının eğitim gördüğü okulları kapattığını dile getirdi.
Sadece burada değil. Gaziantep ve Van’daki okullar da benzer gerekçelerle kapatıldı. Okulların kapatılmasının ‘Dünya Anadil Günü’ne denk gelmesi ise manidar.
Şimdi bu okullar kapatılmasa ve çocuklar burada kendi ana dillerini öğrense kime ne zararı olacak?
Acaba ülke mi bölünecek?
Yıllardır Kürt dili üzerindeki baskılar daha ne kadar devam edecek?
Bu konudaki özgürlükler bakımından 100 yıl gerideyiz.
Cumhuriyetin kuruluşunda bile Kürt dili üzerinde bu kadar baskı yoktu.
Mustafa Kemal, gizli bir Meclis oturumunda şunları söylemişti; “Suret-i umumiyede prensip şudur ki hududu milli olarak çizdiğimiz daire dahilinde yaşayan anasır-ı muhtelife-i İslamiye yekdiğerine karşı ırki, muhiti, ahlaki, bütün hukukuna riayetkar özkardeşlerdir.
Bizce kat'i olarak muayyen bir şey varsa o da hududu milli dahilinde Kürt, Türk, Laz, Çerkes vesair bütün bu İslam unsurlar müşterekülmenfaadır.”
Bu, bir kez telaffuz edilmiş, kazai bir hüküm olmadı. “Kürtlerin serbesti-i inkişaflarını temin edecek vech ve surette hukuk-i ırkiye ve içtimaiyece mazhar-ı müsaadat olmaları(nın)” kabul edildiğini belirten Amasya Protokolunun; Kürtlere yaşadıkları bölgelerde bir tür özerklik verileceğini duyuran İzmit beyanının; ve ‘Kürtlerle meskun menatıkta [...] hem siyaseti dahiliyemiz ve hem de siyaseti hariciyemiz noktai nazarından tedricen mahalli bir idare" kurulacağını bildiren Vekiller Heyeti siyasetinin, bütün bunların müellifi Cumhuriyetin kurucusu ya da kurucularıydı.
Şimdi Kürtler bir ülkenin asli unsurları olarak ne yazık ki anadillerini istedikleri gibi kullanamıyorlar ne yazık ki.
